(1) Kung susuriin ang panaguri at paniyak {2K-101 T} sa wikang Filipino, nakikita ang ilang katangiang pampalaugnayan. Lubos na kapansin-pansin ang kalimitang pagkakaroon ng panandang ay at ang sa unahan ng panaguri o paniyak. Ipinapalagay itong napakahalaga sa palaugnayan; kaya ito'y gabay sa aming Patakaran {1}. Mahalagang bahagi nito ang pariralang panaguri (susi {P-P}) at pariralang paniyak (susi {P-S}). Pariralang pangkayariang may pananda ang panaguri at paniyak; ay ang pananda ng panaguri at ang naman ang sa paniyak. Maaaring dagdagan ng ang ang panaguri; tinatawag namin itong di-karaniwang ang {2-2.5}.
(2) Walang pandiwang pantulong ang wikang Filipino {2K-102}, kung kaya may mga panaguring di-makadiwa {2K-103 Θ}. May pagkakatugma hinggil sa mga kawani lamang ang panaguri at paniyak, walang ibang pagkakatugma ng panaguri at paniyak ang wikang Filipino {13-4.2 Θ}.
(3) May tanging fokus ang paniyak at mayroon din itong
tanging katiyakan {2-3}
{2K-104
}. Hindi maaaring maging paniyak ang anumang pariralang nagkukulang ng
katiyakan. Upang lutasin ang suliraning ito ay maaaring magpalitan ng tungkuling
pampalaugnayan ang panaguri at paniyak {2-2.3}; sa gayon
magiging panaguri ang pariralang nagkukulang ng katiyakan. Sa wikang Filipino, laganap
na iniaangkop ang pagbuo ng pangungusap sa patakaran ng katiyakan ng paniyak. Bihira ito
lamang sa tagawikang-ina ng banyagang wika; ipinapalagay nila na
tangi ang mga karaniwang bunga ng patakarang ito. Hindi tunay na magpalitan ang panaguri
at paniyak; sapol na naman ang pagpili ng pagbuo ng pangungusap alinsunod sa patakarang
ito. Kung kaya, nagkakaroon ng pagkakaparehong pampalaugnayan ng panaguri at paniyak ang
wikang Filipino {2-2.4}. Maaaring maging paniyak ang
bawat pariralang panaguri o panaguri ang bawat paniyak. Hindi makabalarila ang lahat ng
maaaring pangungusap; kung nilalabag ang katiyakan ng paniyak ay tatanggihan ang
pangungusap.
Bunga nito, maaaring maging panaguri at paniyak ang halos anumang pariralang
pangnilalaman sa Filipinong pangungusap. Walang matibay na kaugnayan ng bahagi ng
panalita sa paggamit na pampalaugnayan {2K-105
}.
Sa wikang Filipino, hindi maaaring sabihing kaparis ang pandiwa at panaguri, pati hindi
kaparis ang paniyak at pariralang pangangalan (tama ang dalawang sabing ito
sa wikang pang-Europa).
Iba ang tanong kung sabay-sabay na maaaring manggaling sa isang uri ng parirala ang panaguri at paniyak. Di-alinlangang maaaring maging panaguri at paniyak ang dalawang pariralang pangngalan. Madalang lamang maaari sa ibang uri ng parirala {6-7.5 [13 14]}).
Tinatalakay namin sa bahaging {13-2} ang tungkulin ng panaguri at paniyak sa pangungusap. Doon din tinatalakay ang pangungusap na di-batayan. Nabibilang sa pangungusap na ito ang panggitagang paniyak {13-2.3.1} at pangungusap na walang paniyak {13-2.3.2}.
(4) Noon at ngayon pa sa pagsaliksik na pang-aghamwika ay
sinusuri ang katanungan kung may mga paniyak ang wikang Filipino. Pinagmulan ang
pagtalakay sa katunayan sa wikang pang-Europa; doon mahalaga ang mga pangungusap na
tahasan na may tagaganap bilang paniyak. Bumukal ang mga kahirapan kung inihambing ito sa
higit na pagkakagusto ng wikang Filipino sa yaring balintiyak. Dahil dito, maraming
akda tungkol sa paksang ito; ibinubukod nang mabuti ni
{
Kroeger 1991 p.25 ff.} ang katawagang tagaganap at
paniyak na pampalaugnayan. Higit dito, ipinakita niya ang tanging gawi ng paniyak kaysa
sa mga pariralang tinatawag naming pantuwid. Itinataguyod ng mga pagsusuring
ito ang Patakaran namin kung saan bida ang panaguri at paniyak.
(1) May pandiwa bilang panaguri ang karamihan ng Filipinong pangungusap [1]. Ngunit sa maraming kalagayan, walang pandiwa ang pangungusap. Ang wikang Filipino ay walang salitang katulad ng 'to be' (Inggles) o 'sein' (Aleman) sa mga wikang pang-Europa {2K-102}. Dahil dito, maaaring maging panaguri ang mga pariralang di-makadiwa [2-4]. Bumubuo ng panaguri ang panghalip na pananong na sino, ano, kanino at nasaan [5a 6a]; sa tulong nito, pariralang pangngalan [5b] at pandako [6b] bilang panaguri ang maaaring tanungin {12-2.1}. Maaaring gamitin ang pang-uring pananong bilang panaguri [7] o bilang panuring sa panaguri [8] {12-2.2}.
|
(2) Nasa karaniwang ayos ang mga pangungusap na nasa itaas
[1-8], sa unahan nito ang panaguri {13-2.1.1}. May panandang ay
para sa panaguri ang wikang Filipino {2K-211
}. Walang panandang ay ang
pangungusap na nasa itaas [1-8] dahil hindi ito ginagamit sa unahan ng pangungusap. Kung
hindi nasa karaniwang ayos ang pangungusap, ibig sabihin kung iniuuna ang paniyak sa
panaguri, inilalagay ang panandang ay sa unahan ng panaguri [9 10]. Gayon din,
malimit na gamitin ang ay kung may ibang parirala [11 12] o sugnay [13-15] sa
harap ng panaguri sa pangungusap na may karaniwang ayos. Pag maikli ang pariralang nasa
harap ng panaguri, walang paggamit ng panandang ay [16]. Maliwanag sa mga
pangungusap na [14 15] na pinangungunahan ng ay ang buong panaguri at hindi
ang salitang pang-ubod lamang (tingnan {10-3.1.1 [2]}).
|
Kung kaya maaaring sabihin na ginagamit lamang ang ay kung kinakailangan ang tanging pagtatanda sa panaguring hindi sa unahan ng pangungusap. Hindi itong dulot ng nilalaman ng pariralang panaguri (sa kalagayang ito, naiiba ang ay sa panandang ang ng pariralang paniyak).
Iba pang paggamit ng ay {2K-213}.
(1) Tanging tampulan o ubod ng pangungusap ang paniyak (may fokus ang paniyak {2-3.1}), ito ang napakahalagang katangian ng paniyak na Filipino. Nasa karamihan ng Filipinong pangungusap, pariralang pangngalan ang paniyak [1]. Ngunit may mga ibang parirala bilang paniyak [2-4]; sa mga pangkat na nasa ibaba may halimbawa at sanhi dito. Dahil dito mahalaga na ilarawan ang ang bilang pananda ng paniyak (hindi ito kasama o pantukoy ng pangngalan) {8K-631 Θ}. Pag may panandang ang ang paniyak, unang salita ng paniyak ang ang [1]. Palaging ginagamit ang panandang ang kung hindi pariralang pangngalan ang paniyak [2-4]. Walang ang sa harap ng panghalip [6] at pangalan na may pantukoy na si [7]; mayroon naman ang ibang pariralang pangngalan [1 5]. Paglalahad nito sa pangkat na {2-4.1}. Kung sugnay ang paniyak ay kalimitang ginagamit ang pang-angkop na -ng/na sa halip ng panandang ang [8] {2-4.9}.
|
(2) Hindi lang tinatandaan ng ang ang paniyak na pampalaugnayan, kundi rin binibigyan ito ng katiyakang pansemantika [9-12]. Kung kaya, mayroon ring nilalamang pansemantika ang panandang ang. Palaging nagpapahayag ng tunay na pagkakaroon o katiyakan ang paniyak sa wikang Filipino {2-3.1}. Kung sa sanhing pansemantika ay gustong iwasan ang katiyakan ng paniyak, dapat mag-iba ng palaugnayan ng pangungusap [11|9] (hindi maaari biglang alisin ang ang). May iba pang halimbawa sa pangkat na {2-2.3}. Dahil sa katiyakan nito, hindi maaaring itanong ang paniyak sa wikang Filipino {12-4.3}.
| |||||||||||||||||||||
(3) Sa pang-araw-araw na pananalita, maaaring gamitin sa halip ng panandang ang ang hulaping -ng sa iniuunang salita {*} {14-2.5.8.2}. Karaniwang ginagamit ito, kung hindi nagpapahayag ng katiyakang tangi at pampalaugnayan laman ang tungkulin ng ang [13]. Ito ang nangyayari sa pangungusap na pananong katulad ng [14-16] {12-2.1}.
{*} Tila walang kaugnayang pampalaugnayan sa anyong -ng ng pang-angkop, sapagkat hindi maaaring halinhan ang -ng na ito ng anyong na ng pang-angkop.
|
(4) Pag kahanayan ang paniyak ay maaaring ilagay sa harap ng buong paniyak ang ang [17] o maaaring ulitin ang ang upang bigyang-diin ang katiyakan ng iba't-ibang bahagi [18].
|
(5) Sa mga pangungusap na may pandiwa, naaayon sa fokus ng pandiwa ang tungkuling pansemantika ng paniyak [19-23]. Hindi pampalaugnayang mahalaga kung tagaganap ng pandiwa ang paniyak {6-3.4}.
|
(1) Maaaring magpalitan ng tungkulin ang
mga pariralang bumubuo ng panaguri at paniyak sa wikang Filipino
{2K-231
}. Maaaring baguhin ang pangungusap; maging paniyak
ang pariralang bumubuo ng dating panaguri at maging panaguri ang pariralang bumubuo ang
dating paniyak. Ibig namin munang iharap ang ilang halimbawa; puspus na makabalarila ang
mga ito [1|2 3|4 5|6]. Hindi namin munang ipapalagay kung anong kayarian kailan at gaano
kalimit ang ginagamit. Nagpapahiwatig ang halimbawang [7|8] na nangyayari rin sa
pangungusap na di-makadiwa ang pagpapalitan ng tungkulin.
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Nasa karaniwang ayos ({C-../PS}, {13-2.1.1}) ang lahat ng pangungusap na [1-8]. Dapat ibukod sa pagpapalitan ng tungkulin ang mga pangungusap na may di-karaniwang ayos ng panaguri at paniyak (sa mga halimbawang [1|9 7|10], nagpapalit lamang ng lugar ang panaguri at paniyak).
| ||||||||||||||||
(2) Maaaring magkaroon ng pariralang pang-ibaba ang parirala ng panaguri at paniyak. Magpapalitan din ang mga ito; mananatili itong bahagi ng pang-itaas na parirala nito. Halimbawa: Pag bago magpalitan ay pariralang pandiwa ang panaguri, magpapalitan ng tungkulin ang panaguri at paniyak {2K-232 Σ}. Walang pagbago ang ibang mga kawani ng pandiwa; magiging bahagi ng paniyak ang mga ito at hindi na bahagi ng panaguri [11|12]. Katulad nito ang pagpapalitan ng pariralang inuugnay sa pang-uri [13|14] o ngalan [15|16]. Hindi binabago ang mga pariralang malaya kung may pagpapalitan ng panaguri at paniyak (kahapon sa [17|18]).
| ||||||||||||||||||||
(3) Isang pagkamaaari ang pagpapalitan ng panaguri at paniyak upang tuparin ang patakaran ng katiyakan ng paniyak {2-3.1}. Sa pangungusap na pananong ay hindi maaaring itanong ang paniyak; dahil dito dapat maging panaguring walang katiyakan ang pariralang itinanong sa pamamagitan ng pagpapalitan [19 21 22] {1K-202 Σ}. Kalimitang nananatili ang pagpapalitan sa mga sagot na pangungusap [19|20].
| ||||||||||||
(4) Ang pagpapalitan ng tungkulin ay pagkamaaari upang ilipat sa panaguri ang di-katiyakan, at sa gayon, iniiwasan na maging paniyak ang pariralang walang katiyakan [23|24 25-27]. Sa ganitong kalagayan, nababawasan ang pansemantikang ugnayan ng pagkakaroon. Halimbawa para dito ang pangkalahatang ngalan. Kung ipinapalagay man itong kalahatan ng mga tao (o kahalatan ng isang uri ng tao) ay nananatiling tiyak ang ngalan at maaaring bumuo ng paniyak [29a|b].
| ||||||||||||||||||
(5) Ginagamit din ang pagpapalitan ng panaguri at paniyak upang magtamo ng tanging pagpapahayag ng pananalita [29]. Kalimitang pinagpapalit upang bigyang-diin ang paniyak na walang ang (panghalip [30-32], pangalang may si [33]) {2-3.1}. Pagkatapos magpalitan maging panaguri ang dating paniyak. Inilalagay ito sa unahan ng pangungusup at ganitong tumatanggap ito ng diin. Nagiging paniyak na may ang ang dating panaguri (karaniwang pariralang pandiwa o pandako).
|
Pagpapalitan ng panguri at paniyak at mga wikang pang-Europa:
{2K-233
}.
May mahalagang bunga ang kakayahang pagpapalitan ng panaguri at paniyak. Lahat na pariralang may-kayang maging panaguri ay maaari ring maging paniyak at gayon din sa baligtad na pamamaraan; may pagkakaparehong pampalaugnayan ng panaguri at paniyak {2K-241 Θ}. Sa pangkat na {2-2.1}, pinapakita na kahit mga pariralang di-makadiwa ang maaari ring maging panaguri. Dahil sa pagkakaparehong ito ng panaguri at paniyak ay maaari ring maging paniyak ang mga pariralang ito. Pinapanatili sa palaugnayan ang pagkakapareho. Dahil sa katiyakan ng paniyak walang pagkakaparehong pansemantika [1|2].
|
Sa sanhi na nakaugalian, nandito pa ang pangkat na ito; makatwirang dapat ito talakayain sa kabanatang {10-2.2} 'Pang-abay na untaga'; mas magaling ang katawagang 'makaabay na ang' sa halip ng 'di-karaniwang ang'.
(1) Sa karaniwang pangungusap, pananda ng paniyak ang ang. Sa pamamagitan nito, nakakakuha ng tanging kahalagahan ang paniyak sa pangungusap: Itinuturo ng ang ang fokus ng pangungusap. Bukod dito, nagagamit din ang ang upang magbigay ng tanging diin o pansin sa iba pang parirala. Tinatawag namin itong di-karaniwang ang.
Dahil sa maaaring magpalitan ng tungkulin ang panaguri at paniyak, mayroon nang pagkakaparehong pampalaugnayan ang dalawang parirala. Maaaring palakasin ang pagkakaparehong pansemantika sa pamamagitan ng pagbibigay ng ang sa dalawang parirala [1 2]. Maaaring bigyan ng tanging pansin ang panaguri sa paggamit ng ay ang [3]. Sa pamamagitan nito, maaaring maging isa pang tampulan ng pangungusap ang panaguri. Sa pangungusap na [4] ay hindi binibigyang-diin ang buong panaguri, ngunit ang pariralang pangkaroon nito lamang.
| |||||||||||||||
(2) Sa aming palagay, hindi pa pananda ng parirala ang
ang kung di-karaniwan ang paggamit nito {2K-256
}. Magiging
pang-abay na untagang walang tungkuling pampalaugnayan (salitang pambukod); hindi ito
magiging panghalili ng pananda para sa panaguri. Makatwiran ito dahil hindi kinakaltas ang
panandang ay kung ginagamit ang di-karaniwang ang; sa kalagayang ito
ay ginagamit ang ay ang [3]. Bilang pang-abay, tumuturing ito sa nilalaman ng
panaguri (dahil nagpapalaki ito sa katiyakan). Gayon din nananatili ang pang-angkop na
nasa harap ng sugnay na makaangkop pag panaguring may di-karaniwang ang ang
unang parirala nito [2]. Sa pangungusap na [4] ay nananatili ang pang-angkop na nasa
likod ng pang-abay na tangi na kaugnay sa panaguri at nasa harap ng
di-karaniwang ang ng pariralang pangkaroon.
(3) Madalang ang paggamit ng di-karaniwang ang sa pang-araw-araw at karaniwang nakasulat na pananalita; madalas ito sa mga aklat na pang-eskuwela at pambalarila (pananalitang kanluranin ang tawag namin {13-6.1}).
Naiiba sa di-karaniwang ang ang paulit-ulit na ang na nagmula sa ilang sugnay na may tig-isang paniyak. Minsan mahirap mapansin ang mga sugnay na ito kung wala itong pandiwa.
(1) Sa huling mga pangkat, ginamit namin ang mga katawagan na fokus at katiyakan. Mahalaga para sa pagbuo ng palaugnayang Filipino ang mga ito; dahil dito gusto naming talakayin nang puspusan ang mga ito sa pangkat na nandito.
Ang fokus ang katangian ng parirala na palaging may diin o pansin kung saan ang lugar nito sa pangungusap. Sa wikang Filipino, may katangiang ito ang paniyak; bagay na pampalaugnayan ito. Isa sa mga katangian ng angkan ng mga wikang pang-Austronesia ang fokus.
(2) Iniuugnay namin ang katawagang katiyakan sa mga tao, bagay
at sa mga katangian nito. Tinatalos naming katiyakan ang mga katangian ng "tangi,
maaaring ibukod, bukod
tangi". Mas madaling unawain ang katawagang di-katiyakan; hindi tunay na tao o bagay ito,
ngunit katangian lamang na sapian ang uri ng tao o bagay. Katawagang pansemantika
ang katiyakan at di-katiyakan; hindi pinipigil na pariralang pangngalan ang mga ito
{2-3.1 [7]}. Sa wikang Filipino, palaging may
mataas na antas ng katiyakan ang paniyak; hindi maaaring ialis sa paniyak ang
katiyakang likas na ito
{2K-221 (3)
}. Walang katiyakang likas ang ibang parirala; ngunit maaaring
palakihin ang katiyakan nito sa pamamagitan ng tanging pagbabago
{2-3.2}.
(3) May kaugnayan ang fokus na pampalaugnayan at katiyakang pansemantika. Sa wikang Filipino pinagsasama ang mga ito sa paniyak. Mayroon itong panandang ang; tanda sa fokus ito at ipinapahayag nito ang katiyakan. Lubos na lubos ang pagkakapareho kung ang paniyak na may ang ay pangngalang may pansemantikang katiyakan.
(4) Lumilitaw ang tanong kung ano ang dapat mangyari sa di-katiyakang bawal sa fokus. Lumilitaw din ang isa pang tanong kung ano ang dapat mangyari sa katiyakang hindi maaari maging paniyak.
(5) {Θ} Nasa itaas, nakatakda sa tao at bagay (at sa kanilang mga katangian) ang katawagang katiyakan. Lumilitaw ang isa pang tanong (hindi pa lutas sa amin): May-bisa ba pati ang katiyakan ng paniyak kung hindi nabibilang ito sa nasabing mga pulutong? Sa iba pang salita, ito ang tanong: Magiging tiyak ba ang lahat ng paririala kung magiging itong paniyak na may ang {*}? Hindi namin kayang tiyakin ang pagbabagong ganito (halimbawa {10-5.1 [8]}). Kung talaga itong tama, ang pagtatanda ng ilang parirala sa pamamagitan ng panandang ang ay pantanging pampalaugnayan upang palitawin ang tungkulin nito bilang paniyak.
{*} Hindi maaari ding sumagot sa tanong sa itaas ang akala na nagiging pariralang pangngalan ang lahat ng pariralang may ang {2K-221} .
(1) Sa wikang Filipino, halos bawat parirala sa pangungusap ang maaaring maging paniyak; maaari ring maging iba-ibang parirala ang paniyak. Ibig sabihin, maaaring ibigay sa parirala ang fokus o alisin ito. Nangyayari ito sa pamamagitan ng paggamit ng panlaping magkakaiba ng pandiwa [1|2]. Maaari ring magpalitan ng tungkulin ang panaguri at paniyak [3|4] {2-2.3}. Halimbawa sa pangit na pangungusap ang [6] dahil walang katiyakan ang pariralang kaunti lang at bawal na maging paniyak ito; magaling ang [7], hindi na paniyak ang pariralang kaunti lang. May kalagayan kung saan maaaring maging paniyak na may katiyakan o pantuwid na walang katiyakan ang parirala [8|9]. Sa pangungusap na pananong, palaging di-tiyak ang tinanong na bawal maging paniyak [10] {12-4.2}.
|
(2) Palaging may mataas na katiyakan ang ngalan ng tao kahit saan ilagay sa pangungusap. Tinatandaang bukod tangi ng pantukoy na si ang mga ito. Hindi kailangan ng isa pang tanda ng katiyakan; hindi nangunguna sa mga ito ang ang [11|12]. Bunga nito, wala itong tandang pampaniyak at pangfokus. Pati sa harap ng panghalip na panao at pamatlig ay walang ang. Nasa halip ng tao o bagay ang mga panghalip; palagi itong tiyak at hindi kailangan ng iba pang tanda ng katiyakan [11|13]. Kalimitang may gawing hutaga ang mga panghalip na ito [14]; hindi maaaring ganito kung iniuuna sa mga ito ang pananda (panggitaga {11-6}).
|
Kung binubuo ng dalawang pariralang walang ang (ngalan ng tao at panghalip) ang panaguri at paniyak, maaari pang ibukod ang panaguri sa paniyak. O sumusunod ang paniyak sa panaguri o may panandang ay ang panaguri [15|16|17].
|
(3) Mas malabo ang fokus ng paniyak na walang pananda [18]. Upang palakasin ang malabong fokus ay maaaring ilagay sa unahan ng pangungusap ang paniyak; doon mas mabigat ito [19]. Maaaring gamitin ang di-karaniwang ayos upang baguin ang bigat ng mga parirala sa pangungusap. Sa mga pangungusap na [20|21 20|22] ay nagpalitan ang panaguri at paniyak; at sa karaniwang ayos nangunguna sa paniyak ang panaguri. Binibigyang-bigat ng tanda ng katiyakang si ang panaguri sa unahan ng pangungusap [22]. Maaaring ihambing ito sa mga pangungusap na may di-karaniwang ang sa panaguri {2-2.5}.
|
Pariralang pangkaroon kung di-tiyak ang tagatiis ng pandiwang balintiyak {4-4.3}.
Kung pariralang pangngalan ang panaguri, may tanong tungkol sa katiyakan nito (sa wastong pagsasalita: antas ng katiyakan). Palagi di-lubhang tiyak ang panaguri sa paniyak [1]. Maaaring maging tiyak ang panaguri hanggang maging ito'y sintiyak ng paniyak, ngunit hindi maaari maging mas tiyak kaysa sa paniyak. Kung ito ang nais ng nagsasalita, dapat magpalitan ang panaguri at paniyak. Karaniwang nagiging mas tiyak ang panaguri kung baguhin ang pariralang pangngalan. Maaaring gamitin ang sumusunod na kasangkapan:
May tanging paraan upang pataasin ang katiyakan ng panaguri; maaaring isama sa panaguri ang nadagdagang ang (di-karaniwang ang {2-2.5}). Hindi pinapataas ng panandang ay ang katiyakan ng panaguri.
|
(1) Hindi nasa fokus ang mga pantuwid at pandako (pati panlapad at pang-umpog); wala itong katiyakang likas. Upang magpahayag ng "di-katiyakan ng paniyak", maaaring palitan ng pantuwid o pandako ang paniyak. Sa kabilang banda, maaaring palakihin ang katiyakan ng mga pantuwid at pandako (pati pariralang pangkaroon [1-3]) sa pamamagitan ng kagamitan na inilarawan para sa panaguri sa huling pangkat. Gayunman hindi maaaring nasa pariralang pangkaroon ang taong tiyak (panghalip o may si) [4|5].
(2) Tila kaunting mas malaki ang katiyakan ng pandako sa pantuwid [6|7].
|
Sa huling mga pangkat ay tinatalakay ang ugnayan ng fokus at katiyakan. Ginawa ito para sa mga pariralang pangngalan lamang, dahil ginamit namin ang katawagang katiyakan lamang para sa mga tao at mga bagay. Kung paniyak ang pandiwa o ibang pariralang pangnilalaman, palaging mayroon itong panandang ang at sa gayon maliwanag ang fokus nito {2-2.2}. Sa ganitong kalagayan walang pariralang pangngalang may fokus at katiyakan ng paniyak ang pangungusap. Sa ganito maaaring binubuo ang mga pangungusap na may di-tiyak na pangngalan lamang [1-3]. Sa dalawang pangungusap na [2 3] ay pariralang pandako at pangkaroon ang paniyak; walang pariralang pangngalang may katiyakan ang mga ito.
|
| Wikang Filipino ni
Armin Möller
http://www.germanlipa.de/wika/ug_P-P_1.htm
03 Oktubre 2011 *Sinuri B-678-1 |